سیزده ساله ها
به سقوط خرمشهر چیزی نمانده بود . بهنام می رفت شناسایی .
چند باراو را گرفته بودند . هربار زده بود زیر گریه و گفته بود : (( دنبال مامانم میگردم ))
عراقی ها هم ولش می کردند . فکر نمی کردند که بچه سیزده ساله برود شناسایی .
یک بارکه رفته بود شناسایی٬ عراقی ها گیرش انداختند و چند تا سیلی آبدار به صورتش زدند .
جای دست های سنگین مامور عراقی روی صورت بهنام مانده بود .
وقتی برگشت ٬ دستش را گرفته بود روی سرخی صورتش . هیچ چیز نمی گفت .
فقط به بچه ها اشاره کرد که عراقی ها فلان جا هستند و بچه ها راه افتادند .
روایتی از شهید بهنام محمدی راد به نقل از سایت تبیان
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام خرداد ۱۳۹۱ ساعت 19:1 توسط سنگ صبور
|
-----------------------------------------