ای آفتاب حاله ای از روی ماه تو                 مه بر لب افق لبه ای از کلاه تو

  لرزنده چون کواکب گاه سپیده دم                شمع شبی سیاهم و چشمم به راه تو

  کی می رسی به پرچم خونین چون شفق          خورشید ومه سری به سنان سپاه تو

  شاها به خاکپای تو گل ها شکفته اند              ماهم یکی شکسته ومسکین گیاه تو

  من روی دل به کعبه کوی تو داشتم               کامد ندای غیب که این است راه تو

  یک نوک پا به چادر چوپانی ام بیا                کز دستچین لاله کنم تکیه گاه تو